Aleje Jerozolimskie 81, 02-001 Warszawa
Telefon: +48 (22) 29 94 410
Wyschlik Grzebykorożny (Ptilinus pectinicornis)

Wyschlik Grzebykorożny (Ptilinus pectinicornis)

Wyschlik grzebykorożny, z ang. „Ptilinus pectinicornis” to owad należący do grupy kołatkowatych, który rozwija się w drzewie. Występuje szczególnie w Europie i na Syberii, rzadziej w Azji Mniejszej. Do ich ulubionego rodzaju drzew należą drzewa liściaste, szczególnie takie jak dąb, olcha, buk. W Polsce szkodnik ten występuje dosyć pospolicie.


Jak wygląda wyschlik grzebykorożny

Chrząszcze tego szkodnika zazwyczaj są koloru brązowego i nie przekraczają długości 5mm. U samców charakterystyczne są czułki, które po przyjrzeniu się przypominają grzebyki. Samice także posiadają czułki lecz już nie tak wyróżniające się. Chrząszcze tego owada można zobaczyć od początku maja, kiedy to się pojawiają, do początku sierpnia. Wyschliki są owadami dziennymi, także wszystkie czynności wykonują za dnia.


Rozmnażanie się wyschlika.

Samice tego gatunku w celu złożenia jaj lądują w wybranym drzewie wcześniej drążąc  ścieżki sięgające około od 5 do 15 mm w zależności od usytuowania słojów drzewa. Po wydrążeniu odpowiednich tuneli samica wyschlika opuszcza drewno i odwraca się w  szczelinę odwłokiem. Samica w wydrążone otwory składa przeważnie pojedyncze jajo, czasem grupę jaj i zaraz po tym ginie. Po upływie kilku do kilkunastu dni z jaj wylęgają się larwy owada.


Szkodniki drążące w drewnie

Tuż po wylęgnięciu się larw, posiadają one na końcu swojego ciał płytkę pokrytą zębami. Zaczynają one żerować w drewnie w ten sposób je niszcząc. W pierwszym etapie drążą one tunele wzdłuż słojów drzewa. Po samym wylęgnięciu nie przypominają  one owadów, które pochodziły by z rodziny kołatkowatych, dopiero po 2 linieniach zaczynają nabierać kształtu. Larwy tego owada niszczą drewno tworząc w nim chodniki o średnicy około 2 mm i bardzo zawiłym przebiegu. W tunelach za sobą pozostawiają one odchody i ubitą mączkę drzewną. Larwy wyschlika Grzebykorożnego z czasem przeobrażają się w dorosłą poczwarkę, a po tym etapie opuszczają materiał w którym żerowały.